Een flashback naar 1927: waarom het autovak nooit echt uit je bloed verdwijnt

Soms valt er een bericht in je mailbox dat je even stil doet staan. Een bericht dat niet gaat over cijfers, marges of de waan van de dag, maar over het hart van ons vak.

Onlangs ontving ik zo’n e-mail van Frans van den Dungen. Een bekende naam voor velen in Brabant en ver daarbuiten. Frans behoort tot de derde generatie van een familiebedrijf dat al in 1927 door zijn grootvader werd opgericht in Veghel. Na het lezen van mijn boek stuurde hij me een paar regels die me diep raakten. Het voelde voor hem, zo schreef hij, als een flashback.

En dat begrijp ik maar al te goed.

Als je terugkijkt naar de tijd van Frans’ opa, leefden we in een compleet andere wereld. Dealers maakten nog zelf de dienst uit. Je verkocht nieuwe vrachtwagens en personenauto’s van merken waarvan de namen nu bijna klinken als muziek uit een ver verleden: Chevrolet, Nash, Packard, International. Sinds 1960 was het familiebedrijf van Frans onlosmakelijk verbonden met Fiat. Tot eind 2020. Frans verkocht het bedrijf aan zijn buurman en sloot het hoofdstuk af. Precies op tijd, want vijf maanden later werden – zoals zovelen van ons hebben meegemaakt – de contracten door de fabrikant opgezegd.

Frans overleefde in al die jaren twee opzeggingen, stond als vicevoorzitter en erelid van de dealervereniging dicht bij het vuur en vertrouwde altijd op zijn eigen kracht. Maar zijn conclusie is pijnlijk herkenbaar:

"Zoals je al schrijft: de charme van onze bedrijven is verdwenen. Op het laatst was je de hele dag bezig met zaken waarvoor je niet voor dit vak gekozen hebt. Mede door internet, schaalvergroting, een ingezakte markt en de opstelling van de fabrikanten."

Het vat precies samen wat ik met mijn boek wilde vertellen. De warme handdruk in de dorpsgarage heeft plaatsgemaakt voor spreadsheets, anonieme algoritmes en kille targets van importeurs. De passie voor het vak werd langzaam overschaduwd door regels en margedruk.

En toch... bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Frans schreef me ook iets wat me een glimlach bezorgde:"Toch blijft het kriebelen." Hij deelt zijn kennis en ervaring nog steeds in de automotive. Zonder de slapeloze nachten, zonder de immense druk, maar puur uit liefde voor het spel en de mensen.

Dat is wat ons bindt. We hebben gouden decennia meegemaakt, we hebben gevochten aan het front, en hoewel het speelveld onherkenbaar is veranderd, verdwijnt die passie voor wielen en motoren nooit helemaal.

Frans, dank voor je openhartige reactie en de prachtige archieffoto’s. Ze herinneren me er weer aan waarom ik dit verhaal moest opschrijven.

Herken je het verhaal van Frans?

Wil je meer lezen over de opkomst, de gouden gloriejaren en de ingrijpende transformatie van de Nederlandse autobranche — verteld met een lach, een brok in de keel en veertig jaar ervaring aan het front?

👉 Bestel hier 'Het ontstaan en de ondergang van de autodealer'